اینارو من ننوشتم

the REX
نویسنده : jay thunder - ساعت ۸:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢٧
 

آلبوم "Made in Heaven" کوئین رو خیلیا دوست ندارن و خیلیا هم اساسا تا حالا به خودشون زحمت ندادن گوشش کنن. شاید چون 4 سال بعد از مرگ فردی مرکوری منتشر شده و شاید هم چون ووکال بعضی آهنگ ها کار ووکالیست اصلی نیست. دو سه تا آلبوم آخر کوئین رو باید جدا از بقیه آلبوم ها گوش کرد. مرکوری که سال ها قبل فهمیده بود به ایدز مبتلا شده غیر از این آلبوم ها ("مید این هون" و "اینوئندو" و "میرکل") جای دیگری ندیدم لیریک هایی شاد و امیدبخش به اندازه ی آهنگ هایی مثل "a winter's tale" و "innuendo" و "it's a beautiful day" و"ride the wild wind" را با این سطح انگیزش و انرژی بیرون داده باشد. دوست دارم باور کنم فردی مرکوری واقعی کسی بوده که یک چنین چیزهایی از حنجره ش بیرون میومدن :

...what a SUPER FEELING

am i dreaming?...

there's a kind of magic in the air

what a truely magnificent view

a breathtaking scene

with the dreams of the world

in the palm of your hand...

..........it's all so beautifullllllllllllll

like a landscape painting in the sky.......

و نه کسی که سرشو جلوی جبر دنیا خم کرده و توی "the show must go on" برای چیزهایی که رقم خوردنشان به دست او یا کس دیگری نیست ننه من غریبم بازی در می آورد و آه و ناله میکند. و در نقطه ی مقابل انجاییکه در "innuendo" مقصد و نقطه ی عزیمت مشترکی را برای امروز و فردایمان ترسیم میکند از صمیم قلب و با تمام وجودم حسرت میخورم چرا هیچ وقت قادر نخواهم بود اجرای زنده ی این شاهکار و صدای خالق تکرار نشدنیش را از نزدیک ببینم و بشنوم.

مرکوری فقید فقط اگه یکی دو روز بیشتر رمق داشت که خودشو برسونه به استودیو آهنگ معرکه ی مادرلاو به این وضع فضاحت بار و با صدای لایتچسبک برایان می ختم نمیشد. بعد از یک سولوی بی نظیر، اون صدایی که میخواست تبلور امید در عین ناتوانی باشه و فریاد بزنه:

my body's aching but i can not sleep

my dreams are all the company i keep... 

 قرار نبود صدای خشدار و بیروح برایان می باشه. و نه هیچ کس دیگه ای که توی "سال آخرالزمان" هنوز هم اجرای زنده روی استیج داره.

مجسمه ی فردی مرکوری در مونترو - سوئیس